Društvo

Društvo (709)

U potrazi za boljim životom Srbi masovno odlaze iz Srbije.

To pokazuje i najtužnija statistika čija brojka kaže da iz naše zemlje u inostranstvo godišnje ode 20.000 ljudi. 

Tim najtužnijim povodom, na društvenoj mreži Tviter osvanula je fotografija koja pokazuje kako izgleda odlazak jedne cele familije u potrazi za boljim sutra. 

Čovek koji je postavio fotografiju napisao je: 

- Biti tužan ili srećan? Upravo sam ispratio rođenog brata sa familijom za Norvešku. Troje dece, takve najviše vole.

Slobodan Jarčević, član Udruženja književnika Srbije, napisao je tekst o istoriji Srbije pre dinastije Nemanjića u kojem je izneo puno zanimljivih podataka koji bacaju malo drugačije svetlo na našu istoriju.

Prenosimo ga u celosti:

Stefan Prvovenčani Nemanjić je samo prvi krunisani vladar u dinastiji Nemanjića, a nikako prvi krunisani srpski kralj Srednjeg veka. Jer, Srbija je osnovana 490. godine s prestonicom u Skadru, a od tada – pa do 1171. godine, kad vlast preuzima Nemanja, Srbija je trajala oko 700 godina i imala je više od četrdeset krunisanih kraljeva.

Prednemanjićka Srbija se prostirala od Crnog mora do iza Trsta, što svedoči u 18. stoleću i Andrija Kačić Miošić i tadašnji istoričar iz Venecije Sebastijan Dolči.

Znači, tvrđenja zvanične povjesti (istorije) – da su Srbi došli na Balkan i u Podunavlje iz Rusije tek u 7. stoleću Nove ere, te da su se opismenili i pokrstili tek u devetom stoleću, potpuno je krivotvorenje (falsifikat).

Pre Stefana Nemanje, Srbjom su vladale tri dinastije: Svevladovići (od 490. do 641. godine), Svetimirovići (od 641. do 794. godine) i Oštrivojevići (od 724. do 1171. godine).

Zanimljivo je, a zvanična povjest (istorija) to ne beleži, da državnici Zapadnog rimskog carstva i Istočnog rimskog carstva (Vizantija – izmišljen naziv) nisu priznavali u drugim zemljama vladarima titule kralja i cara, te su srpske kraljeve, u svojim dokumentima, beležili kao: banove, župane, despote, kneževe…

Papa je priznao kraljevsku titulu tek Stefanu Prvovenčanom Nemanjiću, jer je to učinjeno zbog krstaškog rata protiv Srbije – krstaši Zapadnog rimskog carstva su okupirali srpski Zadar i okolinu (1202) i spremali se na osvajanje Istočnog rimskog carstva.

Zato im je trebao mir sa Srbijom, te su Nemanjiću priznali kraljevsko zvanje – da Srbija ne bi pomagala Istočno rimsko carstvo, koje su krstaši napali 1204. godine i zauzeli Konsantipolj i veliki deo teritorije, kojom su vladali do 1261. godine.

Zbog zanemarene istine o prošlosti Srba i ostalih Slovena, nije se došlo do imena svih srpskih kraljeva pre Nemanjića, ali do imena većine jeste, te navodim ta imena u sve tri prednemanjićke dinastije:

Svevladovići: Oštroilo, Svevlad, Selimir, Vladan, Radimir Drugi i nepoznato ime sledećeg; Svetimirovići: Svetimir, Budimir Svetopelek, Svetolik, Vladislav, Tomislav, Sebislav, Vladimir, Kadomir, Tvrdislav.

Oštrivojevići: Oštrivoj, Tolimir, Pribislav, Krepimir, Svetorad, Rodoslov, Časlav (nepoznata imena vladara od 865. Do 926 – no, pronađeno je ovih godina dokumenata o kraljici Domoslavi, u zidanama jedne crkve u Dalmaciji – početak 10. stoleća, za koju su Hrvati napisali da je hrvatska kraljica.

U njihovoj povjesti piše, da su tada vladali „hrvatski vladari“: Tomislav, Trpimir Drugi i Krepimir Prvi), Palvimri Ratnik, Tjecimir, Prelimir, Silvestar, Tugimir, Hvalimir, Dragimir, Vladimir Drugi, Dobrosav Vojislav Prvi, Mihailo, Bodin, Dobrosav Drugi, Vladimir Treći, Đuro i Grubiša.

Neverovatno je da zvanična povjest (istorija) ne spominje ovoliki broj vladara Srbije u Srednjem veku. A koliko su oni važni (to se podrazumeva), videćemo iz vremena srpskog kralja Krepimira Oštrivojevića, vladao od 815. do 840. godine.

Početkom 9. stoleća, Srbiju su vojno napale: Franačka, Bugarska i Istočno rimsko carstvo (Vizantija) – isto kao i NATO 1999. godine! Tad su Bugari okupirali istočnu Srbiju, a iz nje je pobegao plemić s delom vojske i naroda i stigavši do Srema, kojeg su okupirali Franci, zajedno sa Slavonijom i severnoistočnom obalom Jadrana. Borna se predao Francima. Franci su mu ustupili severoistočni deo jadranskog zaleđa, koje su okupirali, te je tim područjem Borna administrativno upravljao i sprovodio politiku franačkih okupatora.

Ove činjenice danas priznaju i nemački povjesničari (istoričari). Odbacuju nametnute laži o Srbima i ostalim Slovenima, koje su u društvene nauke uneli zvaničnici germansko-nordijske istorijske škole u 19. stoleću. Danas, nemački naučnici opovrgavaju svedočanstvo Konstantina Sedmog Porfirogenita, jer nema osnova verovati u njegov sadržaj i njegov navod o doseljavanju Slovena na Balkan u 7. stoleću.

Nemci tvrde:

- Porfirogenit je jedini izvor tvrdnje o doseljavanju Srba i Hrvata na Balkansko poluostrvo u VII veku. Porfirogenita su se slepo držali i Vatikan i predstavnici germansko-nordijske istorijske škole.

Nemački naučnici danas ovako opisuju kneza Bornu, koji je u zvaničnim društvenim naukama upisan kao hrvatski knez, mada je rođen u Kučevu, u Istočnoj Srbiji, gde je bio oblasni vladar zemlje oko Kučeva i oko reke Timoka.

Evo najnovijih nemačkih istraživanja o Borni:

- Najstariju vest o Borni nalazimo kod Ajnharda, poznatog letopisca na franačkom dvoru. Godine 818, beležeći kako su dva slovenska poslanstva stupila pred cara Ludovika – žaleći se na Bugare, on u nastavku iznosi da su to bili „legati Abodritorum ac Bornæ, ducis Guduscanorum et Timocianorum, qui nuper a Bulgarorum societate desciverant et ad nostros fines se contulerant“ (poslanici Braničevaca i Borne, kneza Guduščana i Timočana, koji su nedavno iz zajednice s Bugarima otpali i u naše krajeve prešli). Borna, Timočanin, bio je zajednički knez Guduščanaca i Timočana. Guduščanci su srpsko pleme tada nastanjeno u dolini Peka. Ime su dobili po antičkom gradu Guduskumu, današnje Kučevo, čiji se slabo istraženi ostaci nalaze nedaleko od današnje varošice Kučeva, na suprotnoj strani Peka, pri ušću rečice Kučajne. Temelji građevina ovog grada, zidani od opeke i kamena, protežu se duž Peka dužinom od 4 kilometra. Dakle, pleme Guduščanaca geografski se nalazilo između Braničevaca i Timočana. Borna je sklopio savez sa franačkom državom i sa svojom vojskom poslat da uguši ustanak Ljudevita Posavskog, u Slavoniji.

Sposobni knez Borna ubrzo postaje gospodar u primorskoj Hrvatskoj. Godine 818, pre izbijanja ustanka, on je kod Ajnharda zapisan samo kao knez Guduščana i Timočana (dux Guduscanorum et Timocianorum). Već iduće godine, kad je vodio na Kupi veliku bitku s Ljudevitom, bio je već „dux Dalmatiæ“. U trećoj godini ustanka (821), Borna postaje „dux Dalmatiæ atque Liburniæ“, dakle knez cele dalmatinsko-hrvatske oblasti.

Iz gradacije ovih titula, može se izvući zaključak: da su Franci Borni, kao nagradu i pomoć, davali sve veću vlast, na sve većoj teritoriji, dok mu najzad nisu dali i kneževski položaj.

Treba znati, da se Srbija pribrala u vreme Krepimirove vlasti i povela je oslobodilački rat, da bi oslobodila okupirane teritorije. Pobedila je Franke u Sremu, kod Slavonskog broda i u trećoj bici, takođe, 829. godine u Istri, te je polovina Istre i severoistočna obala Jadranskog mora vraćena u Srbiju, što je srpski kralj Krepimir proslavio u glavnom gradu Srbije – Skadru.

Već se zna, a i na osnovu i izjava današnjih nemačkih istoričara, da su u Srbiji bile plemićke administrativne oblasti: Raška, Zeta, Hrvatska i Bosna. Nisu to bile posebne države – kako je to falsifikovano u društvenim naukama u 19. stoleću, a održano do danas!

Bilo bi korisno za sve nas – da ove činjenice o drevnoj i ranoj srednjovekovnoj istini o Srbima i ostalim Slovenima upućujemo slovenskim državnicima, naučnim ustanovama, glasilima i pojedinim istraživačima. A i da upućujemo pisma Vladi, Predsedniku i Skupštini Republike Srbije – da menjaju sadržaje o „nepismenim“ Srbima i ostalim Slovenima do 9. stoleća Nove ere!

Saborski zastupnik vladajućeg HDZ, Miro Kovač, izjavio je u Kninu da će Srbija pitanje odštete hrvatskim logorašima morati da reši u okviru pregovora o priključenju EU, prenela je Hina.

"Logoraši, oni koji su bili zatočeni u srpskim koncentracionim logorima u Hrvatskoj i izvan Hrvatske, znači u Srbiji, imaju pravo na odštetu i na osnovu međunarodnog prava, ali i na osnovu srpskog pregovaračkog okvira o priključenju Evropskoj uniji", rekao je Kovač koji je obeležavanju Dana logoraša u Kninu prisustvovao kao izaslanik Sabora.

On je rekao i da su logoraši podneli veliku žrtvu za slobodu Hrvatske.

"Ali ne samo za slobodu Hrvatske, nego i za pobedu nad zlom, a to je bio velikosrpski miloševićevski režim, koji je bio fašizam, i Hrvatska je taj fašizam, koji je univerzalno zlo, porazila" ustvrdio je Kovač.

* Čile je u poslednji čas odobrio učešće prištinskoj delegaciji na Generalnoj skupštini Interpola

* Prošlogodišnji pokušaj Prištine da postane punopravni član Interpola bio neuspešan

* Eventualni prijem doveo do politizacije te profesionalne policijske organizacije

 

Čile je u poslednji čas odobrio učešće prištinskoj delegaciji na Generalnoj skupštini Interpola, koja se od 15. do 18. oktobra održava u Santjagu, prestonici te zemlje.

Prošlogodišnji pokušaj Prištine da postane punopravni član Interpola bio neuspešan, jer ova inicijativa nije dobila potrebnu većinu glasova, piše RTS.

Ministar unutrašnjih poslova Nebojša Stefanović ranije je rekao da od prošle generalne skupštine Interpola u Dubaiju, na kojoj nije prihvaćen taj zahtev, nije došlo ni do kakvih promena koje bi uticale na promenu odluke o neprijemu Prištine.

On je rekao da bi eventualni prijem doveo do politizacije te profesionalne policijske organizacije, a da bi jedna od dalekosežnih posledica bilo i raspisivanje poternica na osnovu političkih, a ne policijskih kriterijuma.

Mali Despot Lazić (12) iz Bajine Bašte, "dečak leptir" preminuo je u petak, 11. oktobra, nakon što je tog dana srce po treći put prestalo da mu kuca.

Ovaj dečak čitavo svoje detinjstvo proveo je u bolovima, zbog bulozne epidermolize, retkog oboljenja kože gde oštećenja nastaju čak i pri slabom dodiru ili pritisku.

Njegova majka Sofija Lazić, skrhana bolom, podelila je sa svojim prijateljima na društvenoj mreži Fejsbuk još jednu fotografiju sa sinom, dan nakon što je preminuo.

Iako ispod fotografije nije ostavila nikakav opis ili komentar, svaka reč svakako bi bila suvišna. Sofija se, i na ovaj način, oprostila od svog voljenog sina.

Nakon što je maleni Despot preminuo u Institutu za majku i dete u Beogradu, Sofija je smogla snage da da izjavu za medije.

- Svi smo bili svesni da će ovo jednom doći jer je bolest neizlečiva i sa njom se ne može dugo živeti, ali se nismo nadali da će stići ovako brzo. Ipak je bio premlad. Kako god bio težak, život je život. Ako nam je za utehu, sada ga barem ništa ne boli. Dabogda nikada nikog na svetu ne zadesilo ono što je mog sina i celu porodicu - ispričala je Despotova majka.

Podsetimo, dok se "dečak leptir" borio za svoj život, beskrupulozni ljudi lažirali su račune za pomoć malom Despotu kako bi zaradili na njegovoj bolesti.

Mališan je pre dva dana sahranjen u Bajinoj Bašti. Na groblju u ovom gradu nikada pre nije bilo toliko dece.

- Ima simbolike između leptira i našeg Despota. Leptir živi jedan dan i Despot je živeo kratko. I leptir i Despot i sva deca su ukras sveta - čulo se nad odrom dečaka.

Mala Helena Gavran koja se sa nepune četiri godine bori s opakim tumorom na mozgu, svima nam je održala lekciju o hrabrosti. Ona je u bolnici u Parizu sa mamom zaigrala kolo uz pesmu "Mile voli disko" i to dok prima veoma tešku hemioterapiju.

Devojčica lečenje podnosi junački, iako nije nimalo lako, kaže tetka Jelena Isakov.

- Prekjuče je povraćala 16 puta. Lekari su otkrili u čemu je problem i pomogli joj. Puno pomaže i njena razigranost, kao što vidite na snimku - priča tetka Jelena.

Helena je danas završila s prvim ciklusom hemioterapije i na sledeći kreće za tri nedelje. Za njeno kompletno lečenje u Parizu nedostaje još oko 250.000 evra (računi za pomoć su u dnu teksta).

Devojčica prelepih plavih očiju i riđe kose na prvi pogled deluje kao sasvim zdravo dete. Posle svega što je prošla, mučnih simptoma, pregleda i operacije na mozgu, ona se i sad nasmeje kao da ničeg nije bilo, a na svoje bolničke instrumente gleda kao na igračke.

Heleni je strašna dijagnoza postavljena 17. avgusta. Pre toga je prošla agoniju – svakodnevna povraćanja, pospanost, razdražljivost. Lekari su prvo mislili da je ljubomorna na sestricu koja tek što je stigla iz porodilišta, ali se ubrzo otkrilo da je Helena ozbiljno bolesna.

Hitan skener glave pokazao je mrlju na mozgu i porodica Gavran tada dobija hitan uput za Urgentni centar. Malena Helena primljena je na Klinici za neurohirurgiju gde je sutradan ujutru hitno operisana zbog tumora na mozgu i povećane količine moždane tečnosti.

Ugrađen joj je VP šant, pumpica koja se plasira kroz malu rupu u lobanji, u samu komoru mozga, odvodeći višak tečnosti u stomačnu duplju.

Nakon osam dana urađena joj je druga, glavna operacija, sklonili su joj tumor, a prof. dr Danica Grujičić joj je sve izvadila. Iako izvađen, tumor je maligni i mestastaze se jako brzo pojavljuju.

Zato je lečenje u Parizu presudno za ozdravljenje.

Hajde da pomognemo Heleni:

Slanjem SMS-a: Upišete 707 i pošaljete SMS na 3030

Slanjem SMS-a iz Švajcarske: Upišete human707 i pošaljete SMS na 455

Uplatom na dinarski račun: 160-552151-92

Uplatom na devizni račun: 00-540-0004253.9

IBAN: RS35160005400004253935

SWIFT/BIC: DBDBRSBG

Uplatom platnim karticama putem linka: E-doniraj

Uplatom sa vašeg PayPal naloga putem linka: PayPal

Predsednik Srpske napredne stranke Aleksandar Vučić na sednici Glavnog odbora naredio je bivšem direktoru JP “Koridori Srbije” Zoranu Babiću da sa tompusa pređe na “Drinu bez filtera”.

– Tebi Babiću izgleda ne vredi govoriti. Lepo sam ti rekao da ubuduće umesto na Brionima letuješ u Sopotu, a evo sada gledam kako pušiš tompus. Zašto tompus, šta je tebi tompus, nemamo mi prijatelja među onima koji puše tompus! Puši ne smeta mi, ali nemoj skupocene cigare. Ponudio ti drug? Nađi drugog druga koji će ti ponuditi “Drinu bez filtera” a ne tompus! – rekao je predsednik SNS.

Aleksandar Vučić je ponovio da ne želi da gleda kako se članovi njegove stranke luksuziraju i da je svako dužan da se u javnosti predstavlja kao skromna i normalna osoba, kako bi narod konačno u to poverovao.

Venezuelac Carlos, pravim imenom Ilich Ramirez Sanchez, najpoznatiji terorist svijeta, poznatiji kao Šakal, kojem se ovih dana sudi u Parizu zbog četiri bombaška napada na vozove u Francuskoj 1982. i 1983.godine kada je ubijeno 11 i ranjeno 100 ljudi, negdje početkom devedesetih godina spasio je tadašnjeg predsjednika Jugoslavije Slobodana Miloševića od atentata, piše Slobodna Dalmacija

Detalje o učešću Šakala u spašavanju Miloševića u svojoj autobiografskoj knjizi, neobičnog naslova “Anatomija globalističkog smrada”, iznosi Dragan M. Filipović, nekadašnji načelnik Obavještajne uprave srpske tajne policije i svojevremeno kandidat za prvog čovjeka srpske Udbe.

Sam Filipović je osoba interesantne biografije koji je duže vrijeme živio u Kini, učenik je čuvenog budističkog manastira Šaolin i majstor je borilačkih vještina.

U svojoj knjizi govori o špijunskim i obavještajnim akcijama srpske tajne policije, srpskim političkim spletkama, a posebno se razračunava sa nevladinim organizacijama za koje kaže da su “klasične plačeničke organizacije zapadnih vlada”.

Miloševića su, prema svjedočenju Filipovića, htjeli ubiti Albanci negdje početkom devedesetih godina. Za tu su namjeru angažirali “Gvozdenu kolonu” koja je bila mreža Carlosove tajne revolucionarne armije i koja je djelovala u Rumunjskoj i Mađarskoj.

Ta Carlosova mreža raspala se poslije pada Berlinskog zida i mnogi pripadnici te Carlosove organizacije ili su ubijeni, zatvarani, ili su postali plačenici novih vlasti u državama istočnog bloka.

“Gvozdena kolona” se premetnula u klasičnu kriminalnu organizaciju, saznanja su sa kojima raspolaže Filipović.

Saznavši za taj detalj, da je “Gvozdena kolona“, kojoj su Albanci platili gotovo pun traženi iznos za atentat na Miloševića, bila u sastavu revolucionarne mreže Carlosa, tajna policija iz Beograda potegla je svoju ‘vezu’ kako bi došla do Carlosa.

To i nije bio težak posao, jer je poznati detalj da je Carlos bio od ranije i plaćeni ubojica tajne policije bivše Jugoslavije. Bio je korišten i za obračune sa ustaškom emigracijom, a za te usluge mirno se odmarao u Dubrovniku, Splitu i Zagrebu, uz Titov ‘blagoslov’.

Jovica Stanišić, danas haški optuženik, u vrijeme Miloševića prvi čovijek njegove tajne policije, upravo je osoba koja je 1975. godine, kao obavjestajac Titove tajne policije, u beogradskom hotelu “Metropol” uhapsila Carlosa sa još četvoricom visokih dužnosnika jugoslavenske tajne policije.

Navodno je tada njemačka tajna policija upravo imala namjeru da se Carlos uhapsi u Beogradu kako bi se Josip Broz Tito mogao okriviti kao zaštitnik terorista. Njemački obavještajci su i dojavili tadašnjoj jugoslavanskoj tajnoj policiji da Carlos pod tuđim imenom iz Zuricha dolazi avionom u Beograd i da odsjeda u “Metropolu” te je tamo i uhapšen. Kažu - u pidžami.

Kako je to obično bivalo oko Carlosa bio je uhapšen, ali nakon “miga sa visokog mjesta” i pušten, pa je kao navodni radnik jedne jugoslavanske građevinske firme avionom odletio za Irak.

Sudeći prema vremenu kada je Miloševićeva tajna policija devedesetih došla preko svoje veze do Carlosa on se mogao nalaziti u Sudanu, gdje je pristigao iz Sirije i Kartuma i čekao operaciju testisa u jednoj od sudanskih bolnica.

Ako je tako onda je to bilo i neposredno prije njegovog hapšenja u Sudanu, kada ga je uhapsila francuska tajna policija i najvjerovatnije uz suglasnost sudanskih vlasti skrivenog u vreći prebacila u Pariz.

Carlos je, zajedno sa svojim komandantom organizacije Johanesom Vajnrihom, koji danas leži u nekom njemačkom zatvoru, uvjeravao Miloševićevu tajnu policiju da nikada ne bi ubili ni jednog komunističkog lidera, a ponajmanje Miloševića.

Poručili su starom znancu Jovici Stanišiću, ili nekome u tajnoj policiji u Beogradu, da nemaju više utjecaja na “Gvozdenu kolonu” ali su našli načina da pomognu i spase Miloševića od atentata.

Poslali su u Beograd imena, nadimke i niz podataka o pripadnicima “Gvozdene kolone” ali i brojeve računa preko kojih su Albanci platili za naručeni atentat.

“Gvozdena kolona” je odustala od atentata, a Dragan M. Filipović nagađa da je to možda ipak zbog Carlosovog utjecaja na njih, a možda i zbog toga što su saznali da Miloševićeva tajna policija ima podatke o njima i da bi na svakom graničnom prijelazu riskirali da budu uhapšeni.

Đaci Devete beogradske gimnazije pet sati, od sedam do 12 časova, bili su na granici kod Šida sa Hrvatskom, gde ih hrvatski graničari nisu pustili da uđu u njihovu zemlju na putu do Slovenije, navodno zbog papirologije. Kako su roditelji javili Kuriru, a njima njihova deca s kojima su na vezi, na hrvatskoj granici su im rekli da su imali sve potrebne papire, ali da tobože pečat nije bio na pravom mestu. 

"Oni su na granici bili zadržani pet sati, da bi im rekli da autobus nema svu regularnu dokumentaciju", rekao je jedan od roditelja đaka.

Đaci 9. gimnazije krenuli su na trodnevnu ekskurziju u Sloveniju sa tri autobusa, dva autobusa su prošla dalje, dok je jedan zadržan.

"Jedan autobus sa đacima se vratio u Srbiju i krenuli su preko Mađarske kako bi došli do Slovenije. Oni su se istim autobusom uputili ka Mađarskoj", rekao je otac srednjoškolca. Autobus sa srednjoškolcima ide ka graničnom prelazu Kelebija, a u Sloveniju bi trebalo da stignu do ponoći, čime je njihov put do odredišta produžen više od 10 sati. 

Budući da su direktor škole i zamenik na ekskurziji kao vođe puta, sekretar gimnazije nam je rekao da su svi papiri bili u redu i da ne zna šta se desilo na hrvatskoj granici. 

"Ne znamo šta se desilo na hrvatskoj granici. Policija je jutros bila ispred škole, pregledali su sve papire i bez ikakvih problema su pustili đake da krenu", rekla je za Kurir.rs sekretar škole.

U međuvremenu autobus je stigao do granice sa Mađarskom, gde je nakon kontrole prošao i nastavio dalje. 

Danas se navršava 28 godina od stradanja pripadnika JNA u kasarni u Bjelovaru, u Hrvatskoj, i herojskog podviga majora Milana Tepića, koji je sebe digao u vazduh, zajedno sa skladištem municije, kako bi sprečio da ono padne u hrvatske ruke.

Dok je trajala borba za kasarnu na Vojnoviću, major JNA Milan Tepić, komandant skladišta borbenih sredstava "Barutana" u selu Bedenik, nedaleko od Bjelovara, sprečio je da skladište padne u ruke Zboru narodne gade (zenge) žrtvujući sebe. Magacin je digao u vazduh sa 170 tona eksplozivnih sredstava.

Tom prilikom su stradali i on i devetnaestogodišnji vojnik Stojadin Mirković, koji, uprkos Tepićevoj naredbi, nije htio da se preda.

Mirković je iz oklopnog vozila bez predaha branio magacin. Život je izgubio tek pošto su Hrvati njegov BVP pogodili "zoljom". Hrvati su posle predaje kasarne, streljali komadira straže sa Bedemika, starijeg vodnika Ranka Stevanovića.

Naoružanje i municija u skladištu u Bedeniku kod Bjelovara bilo bi okrenuto ka srpskom narodu da 29. septembra 1991. za brigu o njemu, gotovo slučajno, nije bio zadužen major Milan Tepić. Ovaj magacin nije bio njegovo radno mesto, već su se oficiri iz Komande smenjivali u njemu na svakih desetak dana.

- Lezite u rovove oko magacina i ne izlazite. To je naređenje! Ja znam šta ću da uradim - rekao je Tepić pred desetak golobradih vojnika, koliko ih je branilo magacin. Hrvati su s više strana uveliko nadirali u krug skladišta. Bilo je samo pitanje minuta kada će pasti i branioci i oružje koje su čuvali.

Prema nekim izvorima, na to ih je upozorio rečima: „Vojsko, slušajte me dobro! Ne znam koliko ćemo moći ovako još da izdržimo, ustaše će tek žestoko navaliti i nastojati da nas zaskoče. Zato su pažljivi sa vatrom i izbjegavaju da udare po skladištu, i ovo što mi imamo ovdje je za njih više nego dragocjeno. Kad dođe trenutak, kad se više ne bude moglo izdržati i kad dođe muka do oka, tražiću da se udaljite na pristojnu udaljenost od glavnog objekta. Da ne zamerate mi ako sam negde prema nekom pogriješio, ali hoću dvije stvari da uradim uz vašu pomoć. Da ustašama ne dam Bedenik, i da vi ostanete živi. Neka neko od vas sačuva moj ratni dnevnik.

Јednom ljudi daju riječ, ona ostaje ili se pogazi. Јa sam dao reč da ću da branim ovu zemlju, ako joj bude teško", napisao je, između ostalog, u poslednjem pismu major Tepić.

Vojnici su poslušali svog komandanta. Zauzeli su mesta u šupljinama bedema kojima je magacin bio opasan. Za to vreme, major je zakoračio u minirano skladište i prišao akumulatoru. Trenutak kasnije sve je nestalo u dimu eksplozije.

U magacinu je bilo mnogo ubojnih sredstava, oko 170 tona protivtenkovske municije i mina. Sve je bilo smešteno u pet-šest hangara. Tepić je u vazduh digao jedan od njih. Da su svi otišli u vazduh, nestalo bi pola Bjelovara.

Tako je Milan Tepić ušao u istoriju na sličan način kao i resavski vojvoda Stevan Sinđelić i njegovo herojstvo u kasnijim narodnim prepevima nikako nije moglo da izbegne takvo poređenje.

Predsedništvo SFRJ je krajem 1991. godine proglasilo majora Milana Tepića narodnim herojem, poslednjim i jedinim u proteklom ratu. Ordenom za zasluge u oblasti odbrane i bezbednosti prvog stepena odlikovan je posthumno vojnik Stojadin Mirković.

Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve posthumno je odlikovao Mirkovića ordenon Svetog Save trećeg stepena "za vrlinski život, požrtvovanost i posvedočenu ljubav prema Bogu i bližnjem svom".

Njegovo ime danas nose ulice i kasarne u gradovima širom Srbije i Republike Srpske, a u njegovu čast Vojska Republike Srpske je ustanovila poseban Orden za zasluge u ratu.

Za zločine nad pripadnicima JNA, u to vreme jedine legitimne i regularne vojske u državi SFRJ, u čijem je sastavu u to vreme formalno pravno bila i Hrvatska, još niko nije osuđen.

Strana 10 od 51

Preporuka za čitanje

Novosti dana Politika Ekspres 

Ekspres Politika predstavlja online magazin sa osvrtom na dnevno političku situaciju u Srbiji i svetu. Ovaj online news portal nije ni u kakvoj vezi sa kompanijom Politika AD koja se bavi izdavanjem magazina: Bazar, Politikin Zabavnik, Ilustrovana Politika, Viva, Svet kompjutera, Mali Politikin Zabavnik, Enigmatika i Razbibriga, kao i dnevnih novina Politika i Sportski žurnal, a koje izlaze pod firmom Politika novine i magazin. Politika Ekspres Online predstavlja poslednji pravi tabloid u Srbiji koji se nalazi među TOP 50 najčitanijih sajtova u Srbiji